HOME / BADANIE ŻYCIA I LUDZI / {NR STRONY}
HISTORIA RODZINNA
PACJENTKI
HISTORIE MIŁOSNE
ŻYCIE WEWNĘTRZNE
BADANIE ŻYCIA I LUDZI
na oznaczony dzień, a kiedy przyszłam, lokaj mi powiedział, że Pani na spacerze, jej się zdaje, że to arystokratyczny sposób traktowania ludzi pracujących, a nie wie, że to brak wychowania. Jak można grać rolę wielkiej damy w mieście, w którem nas nie znają i naszej przeszłości. Raz wezwano mnie do pewnej damy, z nazwiska, nie poznałam do kogo idę, ale kiedy weszłam to również jest parvenue w innym rodzaju, wspaniała ta dama w peniuarze z ogromnym trenem, z góry mnie traktuje, ja w tej chwili wiedziałam z kim mam do czynienia, ale i ta dama przypatrzywszy mi się bliżej zapomniała o swojej roli i ucieszona powiedziała mi że mnie poznała_
Jest to jawnogrzesznica, która w małem mieście mieszkając była znana wszystkim ze złego prowadzenia. Przeniósłszy się do Warszawy, bez żadnych funduszów, potrafiła usidlić pewnego starca, wzięła się do pracy, i doszła do majątku i poważania ludzkiego. Jest to kobieta około 60 letnia, cała sztuczna, egoistka która się kocha sama w sobie, raz kazała mi podziwiać swoje kształty, mówiąc, że Ojciec mój1 który ją leczył, mówił Jej że jest zbudowana na obstalunek zapomina, że to było może przed 30 laty, a dziś patrząc na te wyschnięte figi i wstręt się ma. Ponieważ jest bardzo dobroczynna, utrzymuje młodego człowieka, a na wszystkie inne kobiety, powstaje jakie niemoralne. Raz doprowadziła mnie z tego powodu do takiej złości, że jej powiedziałam wprost co mówić o takich co młodymu człowiekowi dały 300 rs na ubranie w Wiedniu, uderzyć w stół nożyce się odezwą, powiedziała mi nie pytana, że p. X jest jej przyjacielem, ale by od kobiety nie przyjął.
Jest to jawnogrzesznica, która w małem mieście mieszkając była znana wszystkim ze złego prowadzenia. Przeniósłszy się do Warszawy, bez żadnych funduszów, potrafiła usidlić pewnego starca, wzięła się do pracy, i doszła do majątku i poważania ludzkiego. Jest to kobieta około 60 letnia, cała sztuczna, egoistka która się kocha sama w sobie, raz kazała mi podziwiać swoje kształty, mówiąc, że Ojciec mój1 który ją leczył, mówił Jej że jest zbudowana na obstalunek zapomina, że to było może przed 30 laty, a dziś patrząc na te wyschnięte figi i wstręt się ma. Ponieważ jest bardzo dobroczynna, utrzymuje młodego człowieka, a na wszystkie inne kobiety, powstaje jakie niemoralne. Raz doprowadziła mnie z tego powodu do takiej złości, że jej powiedziałam wprost co mówić o takich co młodymu człowiekowi dały 300 rs na ubranie w Wiedniu, uderzyć w stół nożyce się odezwą, powiedziała mi nie pytana, że p. X jest jej przyjacielem, ale by od kobiety nie przyjął.
1) Stanisław (Salomon) Szancer (1817 Brzoza – 1876 Piotrków) – ojciec Marii Jadwigi, lekarz. Syn lekarza Jakuba Szancera i Salomei (Gitli Gołdy) z Cymblerów. Miał siedmioro rodzeństwa. Studia medyczne ukończył w Wilnie w 1842 r. W 1845 r. ożenił się w Krakowie z Emmą z Löwensteinów, z którą miał 7 dzieci (dwóch synów zmarło w dzieciństwie).